Maligayang bagong taon mga ka-LP! Bagong taon kaya bagong buhay! Pasensiya na at medyo matagal akong nawala pero ngayon ako’y nagbabalik. Gusto ko tuloy kumanta ng Yakap… ako ay nagbalik sa init ng iyong yakap… Haha! Na-miss ko kayong lahat!

Narito ang aking lahok para ngayong linggo at ito ay ang aking tinatawag Pulang Takipsilim

Kuha ito sa Lobo, Batangas at unang beses kong gamitin ang Holga na kamera ko. Pasensiya na din at medyo magalaw ang larawan dahil wala pa akong tripod at naka bulb mode yung kamera nung ginamit ko. Wala akong binago sa larawang ito. Naging mapula ang lumabas na kulay dahil gumamit ako ng slide film, Fuji Velvia, at pina cross-process ko eto.

Maligayang LP!

——————————

Here’s my entry for this week and I call this Red Twilight.

This was taken in Lobo, Batangas using my Holga camera. Sorry if the photo is blurry because I don’t have a tripod yet and my camera was in bulb mode when I took this. I didn’t edit this photo. The red tint was the result of using a slide film, Fuji Velvia, and having it cross-processed.

Happy LP!

Popularity: 3% [?]

Ang larawang ito ay nabubuo ng serye ng mga larawan na pinagdugtong-dugtong sa pamamagitan ng Photoshop. Ito ay ang dalampasigan ng Isla ng Inala-Delan sa sa Palawan. Sinasabing pag-aari ito ng sikat na mayakda ng librong Philippines Travel Guide na si Jens Peter. Naging manunulat din siya ng Lonely Planet Publications dati. Sana ay nagustuhan niyo ang lahok ko ngayong linggong ito. 

Mga ka-LP, kung wala kayong magawa at medyo bored ay iniimbitahan ko din kayong dalawin ang mga blag post ko tungkol sa pagpunta ko sa Palawan noong 1999 kasama ang aking dalawang kaibigan. Bawat araw ay meron akong journal tungkol sa nangyari noong araw na yon, may mga larawan ng mga pinuntahan naman at may listahan din ng mga ginastos namin. OC ba? Haha! Ito ay inyong makikita dito. Salamat at sana ay matuwa kayo sa makikita at mababasa niyo doon.

Popularity: 42% [?]

Pasensiya na po at medyo matagal akong hindi nakasali sa Litratong Pinoy. Ngunit sabi nga sa kanta… kaytagal mo mang nawala, babalik ka rin… at eto nga ako at nagbalik. Ang aking lahok para sa ngayong linggo ito ay ang larawan ng mga punong ito. Ang puno at mga halaman ay isa sa mga pinakamagandang luntian para sa akin. Diba’t napakaganda nilang tignan? Sana lang ay ganyan karami o mas marami pa ang mga puno sa ating buong paligid. Nakakalungkot kapag umaakyat ako ng bundok at nakikitang sobrang konti na lang ng mga puno. Haaay buhay! Ibabahagi ko lang itong nalaman ko tungkol sa mga puno… dati pag umaakyat ako ng bundok, naiinip ako parati na makarating na sa tuktok. Nung minsan ay nagpapahinga ako at sabi ng aking kaibigan na huwag na daw akong mainip dahil malapit na daw kami sa tuktok. Nang tinanong ko kung pano niya nalaman, sabi niya na pansinin ko daw ang mga puno… hindi na sila matataas. Eto ay dahil nasa taas na sila ng bundok. Kapag nasa baba sila ay parang nagre-reach out sila sa langit para masinagan ng araw kaya sila matatangkad. Mukhang may kabuluhan naman ang sinabi niya dahil napansin ko nga na mas pandak ang mga puno sa tuktok ng bundok kesa dun sa mga nasa baba atpagkatapos lamang nga ng ilang sandali ay narating na namin ang tuktok.

Mga ka LP meron po akong tag para sa inyo. Sana ay makasali kayo…

Making the Domino Tag come alive again

{BEGIN COPY}

Rule: Copy the entire list and add your name at the bottom. And tag at least 5 friends. (But you can tag as many as you like).
Note: Please link the blog where you posted the tag We appreciate you linking all your blogs but make sure you post the tag in the blogs too.

Mommy Talks | Aggie Shoots. Aggie Scraps | All Kinds of Me Stuff | The Salad Caper | Winding Creek Circle | Anorexic Queen | Apple of Yan Ple | YanPle | Howell and Abie | My Planet Purple | WomenXplore | Princess Bela | My Happy Place | I am Dzoi | Cliktrik | Life’s Simple Pleasures | Coffee Table Conversations | 100% Kelly | My Colorful World | Ramdom Thoughts | Scribbles of My Life | In This Game of Life | The Shopaholic in Me | Mommyhood and Me | My Charmed Life | My Joys | Sassy Finds | Celebrating Life | Life is Peachy | Belly, Baby and Beyond | {BloggerHappy} | {BerryScrappy} | Esophoria | Shutter Bug | Pixel Dust | Forgotten |

{END COPY}

Popularity: 47% [?]

Litratong Pinoy had it’s first EB last Monday, June 9, 2008, and it was called Kodakan para sa Kalayaan. This is in time for the Philippines’ 110th Indpependence Day and also perfect for LP’s theme for this week which is Kalayaan. There were three of us from LP, Pete, Lino and me, and we were joined by a couple of Pete’s friends, Julius and Mike. We met at the UP Oblation, introduced ourselves, shared stories, and then photo op for about 30 minutes. Then we had lunch at the UP Coop (thanks to Pete and Julius for the lunch) and decided to go to Binondo with Julius.

We took a jeep to Quiapo (we encountered a very masungit na mamang jeep) and took photos of Quiapo Church. We also dropped by FANS Digital Imaging to inquire about the planned LP coffee table book. After that we walked going to Ongpin, then Binondo, then Manila Post Office, and then the Bonifacio Shrine near Manila City Hall. It was a long and tiring day but it was fun and very informative! Thanks to Mike also who acted as our tour guide and explained the history of the places we passed by.

This is my first time to try out Lomography and I used my very first toy camera, Vivitar Ultra Wide and Slim. I underestimated actually it’s capacity of being ultra wide. If you look at the photos below, the first photo is what I saw when I looked in the cam’s viewfinder and the second photo is what I came out when I had the film processed and scanned. Can you see the big difference

Here is the complete set of photos that I took, I posted it in my multiply account. Comments, suggestions and constructive criticisms are welcome.

Camera: Vivitar Ultra Wide & Slim
Film: Fujicolor YKL 100

Popularity: 63% [?]

Ibon mang may layang lumipad
Kulungin mo at umiiyak
Bayan pa kayang sakdal dilag
Ang di magnasang makaalpas!
Pilipinas kong minumutya
Pugad ng luha ko’t dalita
Aking adhika,
Makita kang sakdal laya!

Malaya nga ba ang ating bayan? Malaya nga ba ang ating mga kababayan? Ikaw, malaya ka ba?

Ito po ay parte ng mural sa Bonifacio Shrine na makikita malapit sa City Hall ng Maynila. Naisip ko na saktong-sakto ito para sa tema ngayong linggong ito dahil ipinagdidiwang nating ang ika 110 taon ng kalayaan ng ating bansa at ang mga ibon ay kadalasang nagsisimbolo ng kalayaan. Ito po ang aming huling pinuntahan nila Pete at Lino sa unang EB ng Litratong PInoy.

Popularity: 45% [?]

Wala po sana akong lahok para sa linggong ito dahil ang kasal ay isang bagay na nagiging dahilan upang ako ay malungkot. At pasensiya na kung magiging madamdamin ang akda ko para sa linggong ito.

Di naman po ako yung tipo na bata pa lang ay nangangarap nang magpakasal at hindi din naman po ako nangangarap ng isang engrandeng kasal. Dumating lang ang taong mamahalin ako ay sobrang ikakasaya ko na habang ako ay nabubuhay. O ang drama diba?

Kung ako ay bibigyan ng pagkakataon, ang gusto kong kasal ay simple lamang. Gusto ko ay sa tabing dagat o sa isang lugar na napapaligiran ng mga puno, at kung napanood niyo ang pelikula ni Kevin Costner na Robin Hood, gusto ko yung parang katulad ng kasal niya doon na maraming nahuhulog na mga dahon. Ayoko din ng pormal na kasalan. Gusto ko ay komportable ang mga dadalo sa aking kasal at kung sa tabing dagat ay gusto kong naka tsinelas o nakapaa ang mga tao. Gusto ko din ng mga dekorasyong isda sa aking keyk at ang dekorasyon sa mga mesa ay isang “fish bowl” na pwedeng iuwi ng mga bisita. Gusto ko din na ang mga bulaklak ay lilies at ang mga imbitasyon at favors ay ako ang gagawa. O diba sabi ko nga simple lang?

At isang tao lang ang gusto kong makasama habambuhay! Haha! Kung inyong nababasa itong aking blag ay marahil may ideya na kayo kung sino ang taong iyon, malungkot lamang dahil hindi ganon ang tingin niya sa akin at ako ay itinuturing lamang niya bilang isang kaibigan. Tinanggap ko naman na yon at minsan ay umaasa pa din ako na merong dadating sa king buhay na lalamangan siya at tutulungan akong kalimutan siya. Sa ngayon ang tanging pangarap ko na lang ay makakilala ng isang tao na magmamahal sa akin sa kung sino at ano man ako…. pero malungkot man isipin ay nawawalan na ko ng pag-asa at tinatanggap ko na na marahil ay  nakatakda talaga akong maging mag-isa sa buhay. Kaya eto, hanggang pangarap at panaginip na lang ako.

O siya, tama na ang drama! Para sa aking lahok ngayong linggong ito ay kinunan ko ang mga pahina ng isang aklat na aking binili dati para pagkunan ng inspirasyon para sa aking trabaho. Tuwing may bisita ako sa aking kwarto at nakikita ko ang aklat na ito sa aking bookshelf ay natatawa ako sa aking sarili. Naisip ko na baka isipin ng aking mga bisita na kaya ko ito binili ay dahil gusto ko nang magpakasal. Haha! Sana ay magustuhan niyo ang lahok ko ngayong linggong ito. Maligayang LP mga kaibigan!

Popularity: 35% [?]

Medyo mahirap ang tema ngayong linggong ito dahil kung ating iisipin ay hindi naman nakikita ang hangin. Kaya’t naghanap ako ng bagay na makikitang gumagalaw dahil sa ihip ng hangin. Ito ay ang larawan ng aking kaibigan habang siya ay nagsu-surf. Nagagawa niya ito sa tulong ng alon ng dagat na nabubuo dahil sa ihip ng hangin. Mas malakas, mas masaya… siguraduhin lang na marunong kang lumangoy at baka madisgrasya. Sana ay magustuhan niyo ang aking lahok ngayong linggong ito. Maligayang LP mga kaibigan!

Popularity: 43% [?]

Minsan ay nagbakasyon ako sa bahay sa La Union ng aking dating editor. Nung gabi ay nag-ihaw kami ng aming kakainin para sa hapunan. Pagkatapos naming mag-ihaw ay nag-ayos kami ng hapag kainan at habang inaayos namin ito ay nadinig ko si editor na sinisigaw ang pangalan ko, pinagmamadali akong pumunta kung saan siya naroroon. Pinakuha niya din ang aking kamera at bilisan ko daw kaya’t dali-dali akong nagtatakbo pabalik ng bahay para kuhanin ang kamera. Pagdating ko sa kanyang kinaroroonan ay nakita ko ang mga nagbabaga pang abo mula dun sa apoy na lumilipad at tila sumasayaw sa hangin. Dali-dali ko itong kinuhanan ng larawan at medyo tinagalan ko ang exposure para makita ang direksyon ng mga abong lumilipad. Diba’t napakaganda ng kinalabasan? Sana ay nagustuhan niyo ang aking lahok para sa linggong ito.

Popularity: 57% [?]

Umiiyak ang aking pusong nagdurusa
Ngunit ayokong may makakita
Kahit anong sakit ang aking naranasan
Yan ay ayokong kanyang malaman

 Mga araw na nagdaan, kailanma’y hindi malilimutan
Kay tamis na raw ng pagmamahalan
Ang akala ko’y walang hangganan

 Ang pag-ibig kong ito
Luha ang tanging nakamit buhat sa’yo
Kaya’t sa Maykapal tuwina’y dalangin ko
Sana’y kapalaran ko ay magbago

Ang tema ngayong linggong ito ay saktong-sakto sa kalagayan ng aking puso. Kung wala kang magawa at gusto mong malaman kung baket ay magbasa-basa lang nitong blag ko at malalaman mo din ang dahilan. Umpisahan mo noong Marso 17, dun sa post na ang titulo ay Insensitive. Kung gusto mo naman shortcut ay basahin ang aking post na Harsh. Sinabi ko nga sa aking kaibigan na tulungan akong mawala ang aking nararamdaman at may nahanap siyang isang artikulo kung saan ay isinasaad kung ano ang mga dapat gawin upang mawala ang iyong nararamdamang pag-ibig para sa isang tao. At ito ang nakalahad doon sa artikulo na iyon (pasensiya na po at medyo tamad na kong isalin ito sa tagalog pero ang mga komento ko po, na naka-bold, sa bawat isang hakbang ay tagalog)

1. Realize you are worth someone who loves you. You are worth someone who thinks you are beautiful and awesome. It’s always flattering to have an admirer, but you deserve better than to just be somebody’s ego boost. Dito pa lang ay mahirap ng gawin para sa akin dahil ito lamang ang naiiisip kong dahilan kung baket hindi niya ako magustuhan. Napaka-layo ng hitsura ko sa kanyang huwarang babae. Ang gusto niya ay maganda at seksi, ako ay malusog at pa-kyut.

2. See their faults. Nobody is perfect. The longer you hold on to the idea that this person is perfect, the harder it’ll be to get on with your life. It’s completely possible that you’re idealizing someone just so that you can have a fantasy to hold on to. You should accept that this person is not perfect, and definitely not perfect for you — because the perfect person for you would think as highly of you as you do of them. Okay sana itong hakbang na ito. Ang pagkakamali ko lang din ay natutunan ko na siyang tanggapin kung ano man ang pagkatao niya at kasama na doon ay kanyang mga maling nagagawa.

3. Distance yourself. You won’t want to, but staying close to someone you want but can’t have just isn’t healthy. Don’t tell the person or anyone close to them what you are doing, as they might try to convince you otherwise. Just try to get away for a while. Don’t call them, don’t go places where you know they frequent, and make yourself scarce. Take the time to reflect on your situation and learn more about yourself. Dito lang yata ako tumugma. Gusto ko munang magpakalayo sa kanya. Ngunit ayaw naman ng mga kaibigan namin. At matapos ang mga nangyari ay kinukulit pa din naman niya kong magsasama. Napapaisip din ako dahil ayoko din namang mawala siya sa akin at kung gagawin ko ito ay maaring tuluyan na din siyang umiwas sa kin. Ano ba talaga ang gagawin ko?

4. Date. While you are distancing yourself from said object of affection, try to meet people that you like. Don’t settle for whomever asks you out, or you might end up making someone fall in love with you whom you don’t love back! Approach people, try new things. You might want to compare everyone to the object of your affection, and you won’t think anyone measures up. Stop this right now. You know there’s someone better out there. Go find him or her! Eto pa! Wala nga akong kilala na pedeng i-date eh. Baka meron dyang gustong mag-prisinta? O di kaya baka may kakilala kayong gusto niyong ipakilala sa akin, sabihan niyo lang ako! ;D

5. Do whatever you can to feel better about yourself. Exercise, eat well, take a class, meet people, go to parties, have fun. Life is too short to spend it pining for someone who doesn’t see you for the great person you are! There are those out there who will. Eto unti-unti ko nang ginagawa, ang mag-ehersisyo at kumain ng wasto. Papagurin ko na lang ang sarili ko sa pag-eehersisyo. At sabi nga nila na pag nag-ehersisyo ka ay magre-release ng endorphins ang iyong katawan, at ang endorphins ay kilala na nagpapabawas ng sakit at emosyon.

6. Try behavioral conditioning similar to a Pavlov’s dog’s response. Every time you obsess over this person try thinking about something repulsive. Pretty soon, you will start associating this person with repulsion, so that eventually the person’s name will invoke disgust. Ayoko namang maging masama ang mga maalala ko tuwing maiisip ko siya. Ewan ko ba. Siguro nga talagang minahal ko siya at mahal ko pa din siya bilang kaibigan. Naging mabuti naman siyang kaibigan sa akin kaya hindi ko din siguro ito magawa.

Naisip ko tuloy, kung nasa akin nga talaga ang mga katangian na mga sinasabi niya, baket kaya hindi pa niya ko matutunan mahalin? Kaya nga hindi ko din maiwasan na pagdudahan kung totoo nga ba ang kanyang mga sinabi, o bola nga lang talaga lahat. Alam ko, I should give him the benefit of the doubt, gaya nga ng sinasabi ni CO. Nung sinabi niyang ayaw niyang mawala ako sa kanya, di ba niya naisip na sa sandaling magkaroon siya ng gelpren ulet o magdesisyon na gusto na nyang manahimik at magpakasal, hindi ba niya naisip na mawawala ulit ako sa kanya at maaring pangmatagalan na talaga? Kilala niya na ko, at alam niya na ang ugali kong takasan ang mga bagay-bagay. Kung matalino nga siyang tao eh dapat naisip niya yon. At yung sinasabi niyang mabigat niyang pakiramdam na hindi niya maintindihan pag naiisip niya na mawawala ako sa kanya… gusto kong alamin niya at isiping mabuti kung ano ba talaga itong pakiramdam na ito. Hindi namin kami super close na magkaibigan para maramdaman niya ito kung sakali mang kami’y magkakalayo.

Popularity: 30% [?]

Maligayang Huwebes! Ang tema ngayon sa Litratong Pinoy ay Hugis ay Pahaba. Naghanap ako aking mga lumang larawan at ito ang aking nakita. Ito ay ang larawan ng tulay sa ilog ng Kwai. Diba’t napahaba niya? Ito ay may habang 415 na kilometro at tumatakbo sa gitna ng Bangkok, Thailand at Rangoon Burma, na ngayon ay kilala na bilang Myanmar. Ito ay isang pasyalan ng mga turista sa Thailand. Pinasyalan namin ito ng aking mga kaibigan noong kami ay magawi ng Thailand noong taong 2000. Pwede ka ding pumunta doon sa may tulay, at kung iyong titignan mong mabuti ay makikita mong marami ding mga tao doon. Kilala din ang tulay na ito bilang Burma Railway, Death Railway, at Thailand-Burma Railway. Mahigit isang daang libo mga manggagawa ang namatay sa proyektong ito. Meron ding pelikula noong 1957 na ganito ang titulo. Ito ay hango sa nobela ng Pranses na manunulat na si Pierre Boulle. Sana ay nagustuhan niyo ang ibinahagi kong larawan sa inyo ngayon at kahit papano sana ay may kaunti kayong natutunan.

Happy Thursday! The theme for today in Litratong Pinoy is something that’s long. I looked at my old photos and found this. This is a picture of the bridge on the River Kwai. It’s long, isn’t it? This bridge is 415 kilometers long and it runs between Bangkok, Thailand and Rangoon, Burma, which is now known as Myanmar. This is one of the tourist spots in Thailand. My friends and I visited here when we went to Thailand in 2000. You can also go to the bridge, and if you look closely you can see many people on the bridge. This bridge is also known as the Burma Railway, Death Railway, and Thailand-Burma Railway. More than 100,00 laborers died on this project. There is also a 1957 film of the same title. It was based on the novel of the French writer Pierre Boulle. I hope you liked what I shared with you today and hope that you somehow learned something from it.

Popularity: 39% [?]